Pamiętam pewne doświadczenie na Syberii sprzed około 30 lat. Wyczarterowaliśmy samolot Antonow 24, a na jego pokładzie znajdowało się 25 członków naszego zespołu. Powiedziałem pilotowi: „Płacę za to, więc chcę go poprowadzić!”

Usadził mnie w fotelu pilota, odłączył autopilota i powiedział: „Lecisz”. Bardzo mi się to podobało – ale pozostali pasażerowie byli przerażeni!

Kryje się w tym duchowa lekcja. Bóg chce przejąć kontrolę nad twoim życiem. On jest jedynym, który może bezpiecznie przeprowadzić cię przez każdą trudność.

Największym cudem nie jest samo uzdrowienie fizyczne. Jest nim przemiana ludzkiego życia. Biblia mówi: „Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne”. Jezus cię kocha. Przyszedł, aby cię wyzwolić, przebaczyć twój grzech i dać ci nowe życie.

W 18. rozdziale Ewangelii Łukasza Jezus uczy, że królestwo Boże należy przyjąć z prostotą i ufnością dziecka. Nie chodzi tu o wiek, ale o postawę serca. Ewangelia nie jest skomplikowanym zbiorem reguł religijnych, których należy przestrzegać; to wiara wyrażona jako pokorna zależność od Boga.

Pytanie do każdego z nas brzmi: w kim pokładasz swoją wiarę? To nie podążanie za znanymi kaznodziejami cię zbawia. To nie przynależność do konkretnego kościoła czy denominacji. Tylko wiara w Jezusa Chrystusa przynosi zbawienie. Podobnie jak trędowaty i setnik, musimy przyjść do Jezusa, zaufać Jego słowu i pozwolić, aby Jego moc przemieniła nasze życie.

W całym 9. rozdziale Ewangelii Mateusza ci, którzy przychodzili do Jezusa, rozpoznawali, kim On naprawdę jest. Przełożony synagogi, kobieta cierpiąca na krwotok i dwaj ślepi – wszyscy rozpoznali w Nim Mesjasza i w Nim pokładali swoją ufność.

Jezus ujrzał człowieka ślepego od urodzenia, a Jego uczniowie zapytali Go: „Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy jego rodzice, że się urodził ślepy?” To zdumiewające pytanie – jak człowiek mógłby zgrzeszyć, zanim jeszcze się urodził? Jezus odpowiedział: „Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale stało się tak, aby się na nim objawiły dzieła Boże”. Na przestrzeni lat byłem świadkiem dziesiątek tysięcy cudów. Jezus nadal jest Uzdrowicielem. Nigdy nie chcę, aby ludzie patrzyli na mnie – muszą patrzeć na Niego. Choć bywają chwile, kiedy choroba może mieć związek z grzechem, nie zawsze tak jest. Apostoł Paweł wzywa wierzących do badania samych siebie przed przystąpieniem do Wieczerzy Pańskiej, ostrzegając, że przyjmowanie jej w sposób niegodny może skutkować słabością i chorobą.

Szukam przebudzenia, Ognia Ducha Świętego, Mocy Bożej. Ogień jest wspomniany wiele razy w całej Biblii. Około 90 wzmianek o ogniu jest bezpośrednio powiązanych z Bogiem, a w 11 przypadkach Bóg odpowiedział ogniem. Nawet w wieku 94 lat wciąż szukam więcej Ognia, więcej Mocy i głębszego doświadczenia Boga.

Boża moc biblijnie nigdy nie maleje – dla tych z nas, którzy Go szukają, wygląda to tak, jakby Jego moc wręcz wzrastała w miarę, gdy szukamy Go coraz bardziej. W czasie narodowej klęski Księga Joela 2,21.23 ogłasza:

„Nie bój się, ziemio! ciesz się i raduj, bo Pan uczyni wielkie rzeczy! (...) I wy, synowie Syjonu, weselcie się i radujcie się w Panu, waszym Bogu. Da wam bowiem deszcz wczesny i ześle wam deszcz, deszcz wczesny i deszcz późny, jak dawniej”.

Musimy być bardziej jak Eliasz. Mamy Boga, który odpowiada na modlitwy, ale czy naprawdę Mu wierzymy? Czy wierzymy w moc Boga? Cóż, jeśli tak, to musimy działać. Wiara jest tam, gdzie idą twoje stopy, wiara to to, co robisz. Ale możesz być taki tylko wtedy, gdy znasz Boga.

To, co Bóg do mnie powiedział, nadało kierunek całemu mojemu życiu. Zawsze wskazywał mi swój czas – objawiając rzeczy, które mogły zostać dokonane tylko w określonym momencie Jego planu.

Uczniowie nie rozumieli tego, co Jezus im mówił. Droga zbawienia prowadzi przez ofiarę krzyża. Natychmiast po usłyszeniu słów Jezusa o tym, że musi zostać ukrzyżowany, Jakub i Jan powiedzieli do Niego: „Chcemy, abyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy”. On wtedy odpowiada: „Co chcecie, abym wam uczynił?”. Wówczas poprosili o to, by zasiąść obok Niego w Jego chwale.

Chcę wyróżnić wersety 14-17. Gdy Apostołowie usłyszeli, że ludzie w Samarii przyjęli słowo Boże, posłali Piotra i Jana; modlili się oni z nowo nawróconymi, aby otrzymali Ducha Świętego. – Dzisiaj mamy ten sam problem: jakże wielu jest nawróconych i ochrzczonych w wodzie, a jednak nie otrzymało Ducha Świętego. Jezus podkreślił w (Dzieje Apostolskie 1,8): „Zostańcie w Jerozolimie, aż otrzymacie Ducha Świętego”. To Duch Święty nadaje moc życiu wierzącego; On przynosi objawienie i zrozumienie Słowa Bożego. Przez całe moje życie pragnąłem tego samego wyposażenia w moc Ducha Świętego, jakie mieli pierwsi apostołowie – pragnę chrztu Ognia, abym mógł oglądać znaki i cuda, do czynienia których Jezus nas upoważnił. Kiedy jednak otrzymamy już Ducha Świętego, Bożym nakazem jest nie pozwolić, aby ten Ogień zgasł! (Kapłańska 6). Gdzie jest Ogień w Kościele?

Wiem, że Jezus żyje – rozmawiałem z Nim dziś rano! Realizm naszej relacji z Chrystusem nie polega na powtarzaniu modlitw i formułek, ale na poznaniu Go. Ja rozmawiam z Nim, a On rozmawia ze mną!

Zawsze wierzyłem w proroctwa zawarte w Biblii, w Księdze Joela 2, w Bożą obietnicę deszczu wczesnego i późnego. Wierzyłem, że pierwsze wylanie Ducha Świętego miało miejsce podczas tamtych pierwszych Zielonych Świąt, ale my możemy i powinniśmy doświadczyć drugich Zielonych Świąt właśnie teraz. Choć osobiście przyjąłem chrzest w Duchu Świętym w wieku 14 lat, pragnąłem czegoś większego – obietnicy z Księgi Joela 2.

Jeśli wierzysz w uzdrowienie – dla siebie lub dla innych – pamiętaj, że uzdrowienie jest częścią pojednania jakie przyszło przez Chrystusa.

W dzisiejszych czasach widzę Biblię zupełnie inaczej – nabiera ona nowej perspektywy i nawet w moim wieku dostrzegam rzeczy, których nigdy wcześniej nie widziałem. Widzę coś w Ewangelii Mateusza, co jest niezwykle istotne dla dzisiejszego Kościoła. Rzuca mi to wyzwanie i mam nadzieję, że rzuci wyzwanie także wam, abyśmy zbadali, w co dokładnie tak naprawdę wierzymy – i co czynimy!

Ludzie pójdą za przywódcą. Dzisiaj istnieje pustka, młodzi ludzie poszukują. A Jezus jest tym właściwym! Jedynym! W Ewangelii Mateusza (9,27) dwaj niewidomi usłyszeli o wszystkich cudach, których dokonał Jezus, i poszli za nim, a kiedy był w domu, wołali: „Synu Dawida, zmiłuj się nad nami!”. Choć byli niewidomi, rozpoznali prorocze znaczenie tego, kim jest Jezus. Jezus widział ich wiarę, dotknął ich oczu i ich oczy zostały otwarte.

W czwartej księdze Mojżeszowej (Liczb) 23,19-20 czytamy o Balaamie, któremu Balak zapłacił za przeklęcie ludu Bożego. Ale Balaam powiedział tak: „Bóg nie jest człowiekiem, aby miał kłamać, ani synem człowieczym, aby miał żałować (zmieniać zdanie). Czy on powie coś, a tego nie uczyni? Czy wypowie, a nie spełni?!”. Bóg nie może kłamać, nie może zmienić tego, co powiedział.

W 1972 roku, kiedy przebywałem w więzieniu za przemyt Biblii, moje serce przepełniała rozpacz i ból. Pewnego dnia, gdy się modliłem, wydarzył się cud: to było tak, jakby Niebo się otworzyło, cela wypełniła się jasnym światłem, zdawało się, że wszyscy aniołowie Niebios tłoczą się w tej celi, a ja zacząłem wysławiać i uwielbiać Pana. Podniosłem się i zacząłem biegać po celi, śpiewając: „Me serce w uwielbieniu śpiewa Ci: Jak wielkimś Ty, jak wielkimś Ty!… ”. Chwała Boża wypełniła moje serce, zmieniając mnie – smutek i ból zniknęły! Byłem zamknięty w więziennej celi, a jednak znajdowałem się w obecności Boga, doświadczając Bożej chwały – czegoś potężniejszego niż to, co kiedykolwiek poznałem w kościele. To było tak, jakbym został przeniesiony do Nieba!