Paweł rozpoczyna od pozdrowienia kościoła w Koryncie, przypominając im, że są powołani przez Boga, aby należeć do Jezusa Chrystusa i zostali wzbogaceni darami duchowymi, oczekując na Jego powrót. Dziękuje Bogu za Jego łaskę okazaną im i zapewnia ich, że Bóg jest wierny i zachowa ich w mocy.
Następnie Paweł odnosi się do poważnego problemu: podziałów w kościele. Wierzący opowiadają się za różnymi liderami i kłócą się o to, za kim podążają. Paweł wzywa ich do jedności, przypominając, że Chrystus nie jest podzielony i że to Chrystus – a nie żaden ludzki przywódca – za nich umarł.
Wyjaśnia, że Bóg nie posłał go przede wszystkim po to, by imponował ludziom mądrą mową, ale by dzielił się przesłaniem o krzyżu. To przesłanie może wydawać się głupstwem dla tych, którzy polegają na ludzkiej mądrości, ale dla nas, którzy jesteśmy zbawieni, jest ono samą mocą Boga.
Paweł podkreśla, że Bóg celowo obala ludzką dumę. Często wybiera to, co świat uważa za słabe, głupie lub nieistotne, aby ukazać swoją moc i mądrość. Z tego powodu nikt nie może się chlubić przed Bogiem. Wszystko, co mają wierzący – mądrość, sprawiedliwość, uświęcenie i odkupienie – pochodzi wyłącznie od Chrystusa, więc wszelka chluba powinna być w Panu.
Niech Bóg, nasz Ojciec, i Pan Jezus Chrystus udzielą wam wszelkich swoich błogosławieństw oraz wielkiego pokoju serca i umysłu.
Nigdy nie przestaję dziękować Bogu za wszystkie wspaniałe dary, które wam dał teraz, gdy należycie do Chrystusa: On wzbogacił całe wasze życie. Pomógł wam przemawiać w Jego imieniu i dał wam pełne zrozumienie prawdy; to, co mówiłem wam o mocy Chrystusa w waszym życiu, stało się rzeczywistością! Teraz posiadacie każdą łaskę i błogosławieństwo; każdy duchowy dar i moc do pełnienia Jego woli należą do was w tym czasie oczekiwania na powrót naszego Pana Jezusa Chrystusa. On zaś gwarantuje aż do samego końca, że w owym dniu, gdy powróci, zostaniecie uznani za wolnych od wszelkiego grzechu i winy. Bóg z pewnością to dla was uczyni, gdyż On zawsze czyni dokładnie to, co mówi, i to On zaprosił was do tej wspaniałej społeczności ze swoim Synem, Jezusem Chrystusem, naszym Panem. (Na podstawie 1 Koryntian 1).